اشعار شاعران بزرگ ایران
صفحه نخست            تماس با مدیر            پست الکترونیک           RSS            ATOM

نشاید گفتن آن کس را دلی هست        که ننهد بر چنین صورت دل از دست
به منظوری که با او میتوان گفت        نه خصمی کز کمندش میتوان رست
به دل گفتم ز چشمانش بپرهیز       که هشیاران نیاویزند با مست
سرانگشتان مخضوبش نبینی          که دست صبر برپیچید و بشکست
نه آزاد از سرش بر میتوان خاست       نه با او میتوان آسوده بنشست
اگر دودی رود بی آتشی نیست          و گر خونی بیاید کشتهای هست
خیالش در نظر چون آیدم خواب       نشاید در به روی دوستان بست
نشاید خرمن بیچارگان سوخت       نمیباید دل درمندگان خست
به آخر دوستی نتوان بریدن       به اول خود نمیبایست پیوست
دلی از دست بیرون رفته سعدی      نیاید باز تیر رفته از شست





نوع مطلب : اشعار سعدی، 
برچسب ها : نشاید گفتن آن کس را دلی هست،
لینک های مرتبط :

جمعه 1 فروردین 1399

دیر آمدیای نگار سرمست      زودت ندهیم دامن از دست
بر آتش عشقت آب تدبیر      چندان که زدیم بازننشست
از روی تو سر نمیتوان تافت       وز روی تو در نمیتوان بست
از پیش تو راه رفتنم نیست      چون ماهی اوفتاده در شست
سودای لب شکردهانان       بس توبه صالحان که بشکست
ای سرو بلند بوستانی         در پیش درخت قامتت پست
بیچاره کسی که از تو ببرید     آسوده تنی که با تو پیوست
چشمت به کرشمه خون من ریخت       وز قتل خطا چه غم خورد مست
سعدی ز کمند خوبرویان       تا جان داری نمیتوان جست
ور سر ننهی در آستانش      دیگر چه کنی دری دگر هست






نوع مطلب : اشعار سعدی، 
برچسب ها : دیر آمدیای نگار سرمست،
لینک های مرتبط :

جمعه 1 فروردین 1399

چنان به موی تو آشفتهام به بوی تو مست       که نیستم خبر از هر چه در دو عالم هست
دگر به روی کسم دیده بر نمیباشد        خلیل من همه بتهای آزری بشکست
مجال خواب نمیباشدم ز دست خیال       در سرای نشاید بر آشنایان بست
در قفس طلبد هر کجا گرفتاریست      من از کمند تو تا زندهام نخواهم جست
غلام دولت آنم که پای بند یکیست        به جانبی متعلق شد از هزار برست
مطیع امر توام گر دلم بخواهی سوخت       اسیر حکم توام گر تنم بخواهی خست
نماز شام قیامت به هوش بازآید        کسی که خورده بود می ز بامداد الست
نگاه من به تو و دیگران به خود مشغول        معاشران ز می و عارفان ز ساقی مست
اگر تو سرو خرامان ز پای ننشینی      چه فتنهها که بخیزد میان اهل نشست
برادران و بزرگان نصیحتم مکنید       که اختیار من از دست رفت و تیر از شست
حذر کنید ز باران دیده سعدی         که قطره سیل شود چون به یک دگر پیوست
خوشست نام تو بردن ولی دریغ بود       در این سخن که بخواهند برد دست به دست





نوع مطلب : اشعار سعدی، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

جمعه 1 فروردین 1399

بی تو حرامست به خلوت نشست      حیف بود در به چنین روی بست
دامن دولت چو به دست اوفتاد       گر بهلی بازنیاید به دست
این چه نظر بود که خونم بریخت      وین چه نمک بود که ریشم بخست
هر که بیفتاد به تیرت نخاست       وان که درآمد به کمندت نجست
ما به تو یک باره مقید شدیم        مرغ به دام آمد و ماهی به شست
صبر قفا خورد و به راهی گریخت         عقل بلا دید و به کنجی نشست
بار مذلت بتوانم کشید        عهد محبت نتوانم شکست
وین رمقی نیز که هست از وجود       پیش وجودت نتوان گفت هست
هرگز اگر راه به معنی برد        سجده صورت نکند بت پرست
مستی خمرش نکند آرزو       هر که چو سعدی شود از عشق مست




نوع مطلب : اشعار سعدی، 
برچسب ها : بی تو حرامست به خلوت نشست،
لینک های مرتبط :

جمعه 1 فروردین 1399

چه دلها بردی ای ساقی به ساق فتنه انگیزت      دریغا بوسه چندی بر زنخدان دلاویزت
خدنگ غمزه از هر سو نهان انداختن تا کی        سپر انداخت عقل از دست ناوکهای خون ریزت
برآمیزی و بگریزی و بنمایی و بربایی         فغان از قهر لطف اندود و زهر شکرآمیزت
لب شیرینت ار شیرین بدیدی در سخن گفتن        بر او شکرانه بودی گر بدادی ملک پرویزت
جهان از فتنه و آشوب یک چندی برآسودی         اگر نه روی شهرآشوب و چشم فتنه انگیزت
دگر رغبت کجا ماند کسی را سوی هشیاری         چو بیند دست در آغوش مستان سحرخیزت
دمادم درکش ای سعدی شراب صرف و دم درکش        که با مستان مجلس درنگیرد زهد و پرهیزت







نوع مطلب : اشعار سعدی، 
برچسب ها : چه دلها بردی ای ساقی به ساق فتنه انگیزت،
لینک های مرتبط :

جمعه 1 فروردین 1399

مپندار از لب شیرین عبارت     که کامی حاصل آید بی مرارت
فراق افتد میان دوستداران    زیان و سود باشد در تجارت
یکی را چون ببینی کشته دوست      به دیگر دوستانش ده بشارت
ندانم هیچ کس در عهد حسنت      که بادل باشد الا بی بصارت
مرا آن گوشه چشم دلاویز        به کشتن میکند گویی اشارت
گر آن حلوا به دست صوفی افتد       خداترسی نباشد روز غارت
عجب دارم درون عاشقان را       که پیراهن نمیسوزد حرارت
جمال دوست چندان سایه انداخت     که سعدی ناپدیدست از حقارت





نوع مطلب : اشعار سعدی، 
برچسب ها : مپندار از لب شیرین عبارت،
لینک های مرتبط :

جمعه 1 فروردین 1399

بنده وار آمدم به زنهارت      که ندارم سلاح پیکارت
متفق میشوم که دل ندهم       معتقد میشوم دگربارت
مشتری را بهای روی تو نیست       من بدین مفلسی خریدارت
غیرتم هست و اقتدارم نیست        که بپوشم ز چشم اغیارت
گر چه بی طاقتم چو مور ضعیف       میکشم نفس و میکشم بارت
نه چنان در کمند پیچیدی        که مخلص شود گرفتارت
من هم اول که دیدمت گفتم       حذر از چشم مست خون خوارت
دیده شاید که بی تو برنکند          تا نبیند فراق دیدارت
تو ملولی و دوستان مشتاق       تو گریزان و ما طلبکارت
چشم سعدی به خواب بیند خواب       که ببستی به چشم سحارت
تو بدین هر دو چشم خواب آلود      چه غم از چشمهای بیدار





نوع مطلب : اشعار سعدی، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

جمعه 1 فروردین 1399

دوست دارم که بپوشی رخ همچون قمرت       تا چو خورشید نبینند به هر بام و درت
جرم بیگانه نباشد که تو خود صورت خویش        گر در آیینه ببینی برود دل ز برت
جای خندهست سخن گفتن شیرین پیشت       کب شیرین چو بخندی برود از شکرت
راه آه سحر از شوق نمییارم داد        تا نباید که بشوراند خواب سحرت
هیچ پیرایه زیادت نکند حسن تو را        هیچ مشاطه نیاراید از این خوبترت
بارها گفتهام این روی به هر کس منمای       تا تأمل نکند دیده هر بی بصرت
بازگویم نه که این صورت و معنی که تو راست        نتواند که ببیند مگر اهل نظرت
راه صد دشمنم از بهر تو میباید داد         تا یکی دوست ببینم که بگوید خبرت
آن چنان سخت نیاید سر من گر برود        نازنینا که پریشانی مویی ز سرت
غم آن نیست که بر خاک نشیند سعدی       زحمت خویش نمیخواهد بر رهگذر





نوع مطلب : اشعار سعدی، 
برچسب ها : دوست دارم که بپوشی رخ همچون قمرت،
لینک های مرتبط :

جمعه 1 فروردین 1399

دل هر که صید کردی نکشد سر از کمندت       نه دگر امید دارد که رها شود ز بندت
به خدا که پرده از روی چو آتشت برافکن      که به اتفاق بینی دل عالمی سپندت
نه چمن شکوفهای رست چو روی دلستانت       نه صبا صنوبری یافت چو قامت بلندت
گرت آرزوی آنست که خون خلق ریزی     چه کند که شیر گردن ننهد چو گوسفندت
تو امیر ملک حسنی به حقیقت ای دریغا      اگر التفات بودی به فقیر مستمندت
نه تو را بگفتم ای دل که سر وفا ندارد          به طمع ز دست رفتی و به پای درفکندت
تو نه مرد عشق بودی خود از این حساب سعدی       که نه قوت گریزست و نه طاقت گزندت





نوع مطلب : اشعار سعدی، 
برچسب ها : دل هر که صید کردی نکشد سر از کمندت،
لینک های مرتبط :

جمعه 1 فروردین 1399

کهن شود همه کس را به روزگار ارادت       مگر مرا که همان عشق اولست و زیادت
گرم جواز نباشد به پیشگاه قبولت           کجا روم که نمیرم بر آستان عبادت
مرا به روز قیامت مگر حساب نباشد        که هجر و وصل تو دیدم چه جای موت و اعادت
شنیدمت که نظر میکنی به حال ضعیفان           تبم گرفت و دلم خوش به انتظار عیادت
گرم به گوشه چشمی شکسته وار ببینی           فلک شوم به بزرگی و مشتری به سعادت
بیایمت که ببینم کدام زهره و یارا           روم که بی تو نشینم کدام صبر و جلادت
مرا هرآینه روزی تمام کشته ببینی         گرفته دامن قاتل به هر دو دست ارادت
اگر جنازه سعدی به کوی دوست برآرند         زهی حیات نکونام و رفتنی به شهادت




نوع مطلب : اشعار سعدی، 
برچسب ها : کهن شود همه کس را به روزگار ارادت،
لینک های مرتبط :

جمعه 1 فروردین 1399
معلمت همه شوخی و دلبری آموخت       جفا و ناز و عتاب و ستمگری آموخت
غلام آن لب ضحاک و چشم فتانم         که کید سحر به ضحاک و سامری آموخت
تو بت چرا به معلم روی که بتگر چین         به چین زلف تو آید به بتگری آموخت
هزار بلبل دستان سرای عاشق را           بباید از تو سخن گفتن دری آموخت
برفت رونق بازار آفتاب و قمر          از آن که ره به دکان تو مشتری آموخت
همه قبیله من عالمان دین بودند            مرا معلم عشق تو شاعری آموخت
مرا به شاعری آموخت روزگار آن گه            که چشم مست تو دیدم که ساحری آموخت
مگر دهان تو آموخت تنگی از دل من          وجود من ز میان تو لاغری آموخت
بلای عشق تو بنیاد زهد و بیخ ورع         چنان بکند که صوفی قلندری آموخت
دگر نه عزم سیاحت کند نه یاد وطن         کسی که بر سر کویت مجاوری آموخت
من آدمی به چنین شکل و قد و خوی و روش         ندیدهام مگر این شیوه از پری آموخت
به خون خلق فروبرده پنجه کاین حناست          ندانمش که به قتل که شاطری آموخت
چنین بگریم از این پس که مرد بتواند       در آب دیده سعدی شناوری آموخت






نوع مطلب : اشعار سعدی، 
برچسب ها : معلمت همه شوخی و دلبری آموخت،
لینک های مرتبط :

جمعه 1 فروردین 1399

چه فتنه بود که حسن تو در جهان انداخت      که یک دم از تو نظر بر نمیتوان انداخت
بلای غمزه نامهربان خون خوارت         چه خون که در دل یاران مهربان انداخت
ز عقل و عافیت آن روز بر کران        ماندم که روزگار حدیث تو در میان انداخت
نه باغ ماند و نه بستان که سرو قامت تو       برست و ولوله در باغ و بوستان انداخت
تو دوستی کن و از دیده مفکنم زنهار        که دشمنم ز برای تو در زبان انداخت
به چشمهای تو کان چشم کز تو برگیرند         دریغ باشد بر ماه آسمان انداخت
همین حکایت روزی به دوستان برسد        که سعدی از پی جانان برفت و جان انداخت





نوع مطلب : اشعار سعدی، 
برچسب ها : چه فتنه بود که حسن تو در جهان انداخت،
لینک های مرتبط :

جمعه 1 فروردین 1399
 هر که خصم اندر او کمند انداخت         به مراد ویش بباید ساخت
هر که عاشق نبود مرد نشد        نقره فایق نگشت تا نگداخت
هیچ مصلح به کوی عشق نرفت        که نه دنیا و آخرت درباخت
آن چنانش به ذکر مشغولم         که ندانم به خویشتن پرداخت
همچنان شکر عشق میگویم          که گرم دل بسوخت جان بنواخت
سعدیا خوشتر از حدیث تو نیست          تحفه روزگار اهل شناخت
آفرین بر زبان شیرینت       کاین همه شور در جهان انداخت






نوع مطلب : اشعار سعدی، 
برچسب ها : هر که خصم اندر او کمند انداخت،
لینک های مرتبط :

جمعه 1 فروردین 1399

متناسبند و موزون حرکات دلفریبت        متوجه است با ما سخنان بی حسیبت
چو نمیتوان صبوری ستمت کشم ضروری          مگر آدمی نباشد که برنجد از عتیبت
اگرم تو خصم باشی نروم ز پیش تیرت           و گرم تو سیل باشی نگریزم از نشیبت
به قیاس درنگنجی و به وصف درنیایی          متحیرم در اوصاف جمال و روی و زیبت
اگرم برآورد بخت به تخت پادشاهی          نه چنان که بنده باشم همه عمر در رکیبت
عجب از کسی در این شهر که پارسا بماند         مگر او ندیده باشد رخ پارسافریبت
تو برون خبر نداری که چه میرود ز عشقت          به درآی اگر نه آتش بزنیم در حجیبت
تو درخت خوب منظر همه میوهای ولیکن           چه کنم به دست کوته که نمیرسد به سیبت
تو شبی در انتظاری ننشستهای چه دانی         که چه شب گذشت بر منتظران ناشکیبت
تو خود ای شب جدایی چه شبی بدین درازی        بگذر که جان سعدی بگداخت از نهیبت




نوع مطلب : اشعار سعدی، 
برچسب ها : متناسبند و موزون حرکات دلفریبت،
لینک های مرتبط :

جمعه 1 فروردین 1399

سرمست درآمد از خرابات        با عقل خراب در مناجات
بر خاک فکنده خرقه زهد        و آتش زده در لباس طامات
دل برده شمع مجلس او          پروانه به شادی و سعادات
جان در ره او به عجز میگفت        کای مالک عرصه کرامات
از خون پیادهای چه خیزد         ای بر رخ تو هزار شه مات
حقا و به جانت ار توان کرد         با تو به هزار جان ملاقات
گر چشم دلم به صبر بودی         جز عشق ندیدمی مهمات
تا باقی عمر بر چه آید         بر باد شد آن چه رفت هیهات
صافی چو بشد به دور سعدی         زین پس من و دردی خرابات





نوع مطلب : اشعار سعدی، 
برچسب ها : سرمست درآمد از خرابات،
لینک های مرتبط :

جمعه 1 فروردین 1399


( کل صفحات : 12 )    1   2   3   4   5   6   7   ...   
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
 
   
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic